دانشمندان دانشگاه شیکاگو به دستاوردی رسیدهاند که میتواند رؤیای اینترنت کوانتومی جهانی را واقعی کند.
آنها با بهکارگیری روشی کاملاً جدید در ساخت مواد، توانستهاند زمان حفظ درهمتنیدگی اتمها را بیش از ۱۰۰ برابر افزایش دهند؛ ویژگیای که مستقیماً برد ارتباطات کوانتومی را تعیین میکند.
تا همین چند وقت پیش، دو رایانهٔ کوانتومی فقط در چند کیلومتری هم میتوانستند ارتباط برقرار کنند. اما طبق نتایج پژوهش تازهای که در Nature Communications منتشر شده، این برد اکنون میتواند به حدود ۲۰۰۰ کیلومتر برسد—و در شرایط ایدهآل حتی ۴۰۰۰ کیلومتر.
به بیان ساده، اگر پیش از این یک کامپیوتر کوانتومی در دانشگاه شیکاگو نمیتوانست با یک سیستم در برج ویلیس ( 10 کیلومتر) ارتباط بگیرد، حالا میتواند با دستگاهی در نزدیکی شهر سالتلیکسیتی ( 2000 کیلومتر) لینک برقرار کند.
راز پیشرفت: ساخت بلورها اتمبهاتم
تیم تحقیقاتی به رهبری «تیان ژانگ» بهجای روش سنتی ذوب مواد، از تکنیک پیشرفتهای به نام اپیتاکسی پرتوی مولکولی (MBE) استفاده کرده است؛ روشی شبیه چاپ سهبعدی، اما در مقیاس اتم. این دقت بینظیر باعث شده بلورهای دوپشدهای ساخته شوند که اتمهایشان همدوسی کوانتومی را خیلی دیرتر از دست میدهند. به گفته ژانگ: «برای اولین بار، فناوری لازم برای ساخت اینترنت کوانتومی در مقیاس جهانی در دسترس قرار گرفته است.»
گام بعدی: شبیهسازی یک شبکه واقعی
پژوهشگران اکنون در حال آمادهسازی یک آزمایش بسیار مهم هستند:
اتصال دو کیوبیت در آزمایشگاه با ۱۰۰۰ کیلومتر قرقره فیبر نوری، پیش از آنکه شبکههای شهر به شهر را امتحان کنند.
اگر این روش در عمل هم موفق باشد، جهان یک قدم بزرگ به شبکهای متشکل از هزاران کیلومتر لینک کوانتومی نزدیکتر میشود؛ زیرساختی که روزی میتواند پایهٔ پردازشهای فوقسریع، امنیت مطلق ارتباطات و اینترنت کوانتومی جهانی باشد.
لینک خبر: https://www.sciencedaily.com/releases/2025/11/251112111019.htm
